Je bent thuis. Maar ben je er ook echt?
Je werkt hard. Je neemt verantwoordelijkheid. Je zorgt dat alles draait. En als je 's avonds thuiskomt, wil je er ook echt zijn voor de mensen van wie je houdt.
Maar soms zit je hoofd nog bij je werk. Je partner vertelt iets over haar dag en je luistert met een half oor. Jullie bespreken wat er morgen moet gebeuren, wie wat regelt en hoe de week eruitziet.
En voor je het weet is de avond voorbij. Je hebt samen op de bank gezeten, maar hoeveel aandacht hebben jullie eigenlijk écht voor elkaar gehad?
Terwijl zij juist degene is met wie je niet alleen je leven wilt delen, maar ook écht wilt beleven.
Je hebt geleerd succesvol te zijn. Maar wat heb je geleerd over aanwezig zijn?
Dat ligt niet aan te weinig liefde. Het is een patroon. En patronen nemen we vaak onbewust mee. Van vroeger, uit hoe het bij ons thuis ging.
Ook een fijne jeugd leert je niet vanzelf hoe je bewust aandacht geeft aan de mensen van wie je houdt. Dat is geen karakterfout. Het is iets wat je kunt leren.
De vraag is: wat wil jij bewust doorgeven?
Stel dat je partner (en als je ze hebt, je kinderen) over twintig jaar terugkijken. Op hoe het voelde om bij jou te zijn. Niet op wat je verdiende of kocht, maar op hoe ze zich bij jou voelden.
En jij kunt besluiten om daar nu bewust werk van te maken.
